Het hebben van een passie

Door Nadia Hulzebos

​Het hebben van een passie:
Passie: een hartstocht. Een intens verlangen naar iets.
(Grapje, de eerste definitie die ik zag was de lijdensweg van Christus, maar die passie bedoelde ik niet)

In een maatschappij waarin productiviteit wordt gezien als “zo snel mogelijk veel (en kwalitatief goed) werk neerzetten”, is ontspanning een luxe. Tegelijkertijd is het ook heel belangrijk om soms een stap terug te kunnen doen. Tenminste, dat vind ik. Waarschijnlijk zeggen anderen nu dat ik lui ben omdat ik mezelf niet tot een burn-out werk en liever een ding doe/afrond dan een hele hoop hooi tegelijk op mijn vork nemen. Ik bedoel, ik ontken niks, maar ik vraag me af of jij verticaler zit als ik wanneer je je limiet hebt bereikt.

Veel mensen (lees: mijn familie) vragen aan mij waarom ik “mijn dromen niet ga leven” of “mijn passie niet achterna ga”. Simpel: de belangrijkste reden waarom ik zo “aarzel”, is omdat ik weet dat de realiteit mijn passie nooit goed zal doen. Ik heb dromen omdat ik soms aan de realiteit wil ontsnappen. Ik heb een passie omdat ik iets nodig heb om geluk uit te halen. Geen mens die aan mijn manier van uiting van blijdschap eisen gaat stellen of een deadline voor de duur van mijn glimlach maakt. En ik vind dat meer mensen zo moeten denken.​

Natuurlijk is het geweldig als je elke dag met een goed gevoel naar je werk kan omdat je de baan van je stoutste dromen hebt. Maar niet alles wat geweldig is in je leven hoeft geld op te leveren of te kosten, of gedeeld of begrepen te worden door anderen. We vergeten hoe kostbaar simpele dingen kunnen zijn, zoals de tijd nemen om een leuk boek te lezen zonder er een review over te schrijven, of om een simpel schilderij te maken zonder binnen de lijntjes te moeten blijven. Of eens een nieuw gerecht koken, zonder het te hoeven laten keuren (of vallen) door iemand anders dan jezelf.
Je hebt niks aan een gespekte bankrekening als je geen tijd of energie hebt om er wat leuks mee te doen.